Επαναληπτικές εκλογές.. Βγαίνουν ξανά οι πολιτικοί μας στον αγώνα για μια θέση στον ήλιο που βρίσκεται υπό ολική έκλειψη. Τα κανάλια μας βομβαρδίζουν ξανά για τις εξελίξεις, τις νέες πολιτικές συμμαχίες και το ξεκατίνιασμα των αυριανών 'δημοκρατικών' πρωθυπουργών.
Μας τρομάζουν με την επιστροφή στη δραχμή, απειλώντας ένα ολόκληρο έθνος για ανεπανόρθωτη ζημιά που θα υποστεί ο έλληνας και η Ελλάδα γενικότερα. Η τηλεόραση έχει κατάντησει πλέον ο στίβος του πολιτικού σπριντ, ενός αγώνα 110 μέτρων με τ'εμποδίων κι εμείς περιμένουμε το αποτέλεσμα του φώτο φίνις για να μάθουμε τον αρχηγό που θα μας οδηγήσει σε ένα καλύτερο μέλλον, ένα άυριο δίχως άγχος, με εργασία για όλους, με ευνοικότερες συνθήκες επιβίωσης/διαβίωσης και σύγχρονες νοσοκομειακές υπηρεσίες.
Τελικά, εντοπίζω ένα πρόβλημα στον εαυτό μου. Η αλήθεια είναι πως όταν ανοίγω την τηλεόραση, απλά και μόν για να έχω κάτι να ακούω, αμέσως βάζω το Nickelodeon. Δεν θέλω να μάθω τι συμβαίνει γύρω μου; Τόσο γαιδουριά πια; Ή μήπως κουράστηκα να ακούω τις ίδιες ανοησίες καθημερινά, να αισθάνομαι πως μου έχουν βάλει το μαχαίρι στο λαιμό, να πνίγομαι μονάχα με το λογίδριο του κάθε τυχάρπαστου δημοσιογραφίσκου προσπαθώντας να βγάλει είδηση από εκεί που δεν υπάρχει;
Οι καθημερινές αυτοκτονίες που λαμβάνουν χώρα σε όλες τις περιοχές της επικράτειας έπαψαν να αναφέρονται στα κεντρικά δελτία. Οι ληστείες, οι διαρρήξεις, οι δολοφονίες έγιναν 5η κι 6η είδηση. Η καθημερινή ποσοστιαία αύξηση της ανεργίας δεν υφίσταται σαν είδηση. Και προσέξτε κάτι: η ανεργία είναι το μονό μοντέλο αύξησης στη χώρα μας όταν τα υπόλοιπα βρίσκονται σε ύφεση.
Ο έλληνας προσπαθεί να κάνει την δική του επανάσταση μέσω του διαδικτύου, βγαίνοντας στους δρόμους φωνάζοντας συνθήματα, με την αποχή του από τις εκλογές. Η αλήθεια είναι πως κάτι γίνεται, κάτι κινείται. Αυτό που με τρομάζει όμως είναι ο καθησυχασμός. Ναι, κάτι πάει να γίνει αλλά αυτό δεν σημαίνει πως ο αγώνας σταμάτησε και τώρα πρέπει να αφήσουμε τα πράγματα να κυλήσουν μόνα τους. Τώρα είναι η στιγμή που πρέπει ο έλληνας και η ελληνίδα να αγωνιστεί περισσότερο από ποτέ!
Ντρέπομαι για την νέα γενιά, φοβάμαι για το μέλλον των νέων αυτών ανθρώπων. Ξεκίνησαν οι πανελλαδικές εξετάσεις. Πώς θα φοιτήσει αυτός ο νέος; Με τί εφόδια; Με ένα βιασμένο ψυχολογικό είναι; Με άδειες τσέπες και σκλαβωμένο μέλλον;
Ήμασταν, είμαστε και θα παραμείνουμε το παράδειγμα αυτού του πλανήτη, ο Πρώτος πολιτισμός. Ας χτίσουμε τα θεμέλια για ένα ελπιδοφόρο αύριο. Αυτό δεν είναι ουτοπία αλλά ένας εφικτός στόχος, μια νέα αρχή των πραγμάτων στην Ελλάδα και όλο τον κόσμο.
Μας τρομάζουν με την επιστροφή στη δραχμή, απειλώντας ένα ολόκληρο έθνος για ανεπανόρθωτη ζημιά που θα υποστεί ο έλληνας και η Ελλάδα γενικότερα. Η τηλεόραση έχει κατάντησει πλέον ο στίβος του πολιτικού σπριντ, ενός αγώνα 110 μέτρων με τ'εμποδίων κι εμείς περιμένουμε το αποτέλεσμα του φώτο φίνις για να μάθουμε τον αρχηγό που θα μας οδηγήσει σε ένα καλύτερο μέλλον, ένα άυριο δίχως άγχος, με εργασία για όλους, με ευνοικότερες συνθήκες επιβίωσης/διαβίωσης και σύγχρονες νοσοκομειακές υπηρεσίες.
Τελικά, εντοπίζω ένα πρόβλημα στον εαυτό μου. Η αλήθεια είναι πως όταν ανοίγω την τηλεόραση, απλά και μόν για να έχω κάτι να ακούω, αμέσως βάζω το Nickelodeon. Δεν θέλω να μάθω τι συμβαίνει γύρω μου; Τόσο γαιδουριά πια; Ή μήπως κουράστηκα να ακούω τις ίδιες ανοησίες καθημερινά, να αισθάνομαι πως μου έχουν βάλει το μαχαίρι στο λαιμό, να πνίγομαι μονάχα με το λογίδριο του κάθε τυχάρπαστου δημοσιογραφίσκου προσπαθώντας να βγάλει είδηση από εκεί που δεν υπάρχει;
Οι καθημερινές αυτοκτονίες που λαμβάνουν χώρα σε όλες τις περιοχές της επικράτειας έπαψαν να αναφέρονται στα κεντρικά δελτία. Οι ληστείες, οι διαρρήξεις, οι δολοφονίες έγιναν 5η κι 6η είδηση. Η καθημερινή ποσοστιαία αύξηση της ανεργίας δεν υφίσταται σαν είδηση. Και προσέξτε κάτι: η ανεργία είναι το μονό μοντέλο αύξησης στη χώρα μας όταν τα υπόλοιπα βρίσκονται σε ύφεση.
Ο έλληνας προσπαθεί να κάνει την δική του επανάσταση μέσω του διαδικτύου, βγαίνοντας στους δρόμους φωνάζοντας συνθήματα, με την αποχή του από τις εκλογές. Η αλήθεια είναι πως κάτι γίνεται, κάτι κινείται. Αυτό που με τρομάζει όμως είναι ο καθησυχασμός. Ναι, κάτι πάει να γίνει αλλά αυτό δεν σημαίνει πως ο αγώνας σταμάτησε και τώρα πρέπει να αφήσουμε τα πράγματα να κυλήσουν μόνα τους. Τώρα είναι η στιγμή που πρέπει ο έλληνας και η ελληνίδα να αγωνιστεί περισσότερο από ποτέ!
Ντρέπομαι για την νέα γενιά, φοβάμαι για το μέλλον των νέων αυτών ανθρώπων. Ξεκίνησαν οι πανελλαδικές εξετάσεις. Πώς θα φοιτήσει αυτός ο νέος; Με τί εφόδια; Με ένα βιασμένο ψυχολογικό είναι; Με άδειες τσέπες και σκλαβωμένο μέλλον;
Ήμασταν, είμαστε και θα παραμείνουμε το παράδειγμα αυτού του πλανήτη, ο Πρώτος πολιτισμός. Ας χτίσουμε τα θεμέλια για ένα ελπιδοφόρο αύριο. Αυτό δεν είναι ουτοπία αλλά ένας εφικτός στόχος, μια νέα αρχή των πραγμάτων στην Ελλάδα και όλο τον κόσμο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου